و (ياد كن حال) آن زن (يعنى مريم) را كه دامنش را پاكيزه نگاه داشت و ما در آن از روح خود بدميديم و او را با فرزندش (عيسى) معجز و آيتى بزرگ براى اهل عالم قرار داديم. (91) اين طريقه شما آيين يگانه (و پاك اسلام) است و من يكتا پروردگار و آفريننده شما هستم، پس تنها مرا پرستش كنيد. (92) و امت (با اين سفارش) باز در كار دين، بين خود تفرقه و اختلاف انداختند (و ملت واحد را پريشان و متفرق ساختند ولى) باز رجوع همه به سوى ما خواهد بود. (93) پس هر كس اعمالش نيكو و داراى ايمان است سعيش (در راه دين) ضايع نخواهد شد و ما آن را كاملا مىنويسيم. (94) و اهل ديارى را كه ما هلاك گردانيم ديگر زندگانى بر آنها حرام است و هرگز (به دنيا يا به ايمان) باز نخواهند گشت. (95) تا روزى كه راه يأجوج و مأجوج باز شود و آنان از هر جانب (پست و) بلند زمين شتابان درآيند (كه روز قيامت يا قيام ولى عصر عليه السّلام مقصود است). (96) و وعده (ثواب و عقاب) حق بسيار نزديك شود و ناگهان چشم كافران از حيرت بىحركت فرو ماند (و فرياد كنند) اى واى بر ما كه از اين روز غافل بوديم بلكه سخت به راه ستمكارى شتافتيم. (97) (و به آن كافران خطاب شود) البته شما و آنچه غير خدا مىپرستيد امروز همه آتش افروز دوزخيد و در آن آتش وارد مىشويد. (98) اگر اين بتان (كه شما مىپرستيد) به راستى خدايان بودند به دوزخ نمىشدند در صورتى كه (شما و بتانتان) همه در آتش مخلد خواهيد بود. (99) آن كافران را در دوزخ زفير و ناله بسيار دردناكى است و در آنجا هيچ سخنى (كه مايه اميد و نشاط شود) نخواهند شنيد. (100) و البته (مؤمنان) آنان كه توفيق و وعده نيكوى ما (در سرنوشت ازلى) بر آنها سبقت يافته از آن دوزخ به دور خواهند بود. (101)